บทที่ 177 ดักสังหาร

บทที่ 177 ดักสังหาร

"มาแล้ว"

เสียงของลู่ชิงไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับได้ยินอย่างชัดเจน

คนขับเหยียบเบรกกะทันหัน รถเก๋งหรูส่งเสียงเสียดสีแสบแก้วหู ก่อนจะหยุดนิ่งลงได้พอดี

ขบวนรถขนเงินและรถบรรทุกด้านหลังก็ทยอยหยุดตามกัน กลายเป็นขบวนมังกรเหล็กทอดยาวขวางอยู่บนทุ่งรกร้าง

"พวกมันอยู่ไหน?"

ฟางเส้ายวิ๋นรีบถามขึ้น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าตึงเครียด

ลู่ชิงไม่ได้ตอบ เพียงแค่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังเนินเขาเบื้องหน้าที่ถูกความมืดมิดปกคลุม

ที่ตรงนั้นเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ทว่าไม่นานก็เกิดความเปลี่ยนแปลงสะเทือนฟ้าสะท้านดิน

"ครืนนน..."