ตอนที่ 241 ไม่ได้พบกันเก้าปี เขาคิดถึงพวกเขามากจริง ๆ

ตอนที่ 241 ไม่ได้พบกันเก้าปี เขาคิดถึงพวกเขามากจริง ๆ

แถวที่ 18 หมายเลข 18 เป็นสถานที่ที่เธอเคยมานับครั้งไม่ถ้วน จึงหาเจอได้โดยแทบไม่ต้องเปลืองแรง

“ซิงซิง……” เมื่อเดินมาถึงหมายเลข 17 เวินสวินก็หยุดฝีเท้า คิ้วและดวงตาที่เคยดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นขลาดกลัว “ฉัน……”

แววตาของเขาคมกริบมาโดยตลอด ทว่าในเวลานี้กลับคล้ายสูญเสียจุดโฟกัส หลบสายตา ว่อกแว่ก ไม่รู้ว่าควรมองไปทางไหน

สวี่ซิงชะงักฝีเท้า หันกลับมา แล้วเดินมาตรงหน้าเขา แขนเรียวนุ่มทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเขา ศีรษะเล็กแนบชิดอยู่ตรงแผงอก

ข้างในนั้นคือเสียงจังหวะหัวใจที่ตื่นตระหนกและสับสนวุ่นวายของเขา