กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 186 ซิงซิงของเราเก่งที่สุดแล้ว
ทั้งสองคนกลับถึงบ้านก็สามทุ่มกว่าแล้ว ปกติหยางผิงผิงต้องราวห้าทุ่มถึงจะกลับมา
เวินสวินแบกเธอเข้าห้อง ถอดเสื้อคลุมตัวนอกให้เธอ แล้วยัดตัวเธอเข้าไปในผ้าห่ม
สวี่ซิงถูกเขาขยับตัวจนตื่น ลืมตาขึ้นมองเขาอย่างสะลึมสะลือ คว้ามือเขาไว้ตอนที่เขาหันหลัง “คุณ... คุณจะไปไหน”
เวินสวินนั่งยอง ๆ ลงข้างกายเธอ วางฝ่ามือทาบบนหน้าผากเธอ ผ่อนเสียงให้อ่อนโยนลงแล้วเอ่ย “จะไปเอาน้ำร้อนมาเช็ดหน้าให้เธอ ยัยขี้เมาตัวน้อย ไม่เหม็นตัวเองหรือไง”
สวี่ซิงใช้เวลาตอบสนองสองวินาที มุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วสูดดมดู เหมือนจะมีกลิ่นสุราอยู่บ้างจริง ๆ “เหม็น... เหม็นนิดหน่อย”
เวินสวินหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก ดีดหน้าผากเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง “ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ นอนรอดี ๆ”
สวี่ซิง “อืม”