ตอนที่ 177 อย่าทำให้พี่ชายเป็นห่วงได้ไหม?

ตอนที่ 177 อย่าทำให้พี่ชายเป็นห่วงได้ไหม?

เที่ยวบินจากเจียงตูไปเมืองกว่างผิงเที่ยวที่เร็วที่สุดคือตอนบ่ายโมงตรง เวินสวินยืนรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนรนใจ เขากลัวว่าสวี่ซิงจะเอาแต่ยืนรออยู่ข้างนอก จึงกดโทรศัพท์หาเธอสายหนึ่ง

ทางนั้นกดรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงสั่นสะท้านด้วยความหนาวของหญิงสาวดังขึ้นมา “เวินสวิน นายอยู่ที่ไหน?”

ลำคอของเวินสวินฝืดเคืองจนปวดร้าว เขาหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้งถึงค่อยเอ่ยปาก “ฉันจะรีบกลับไป เด็กดี ข้างนอกมันหนาว อย่ามัวไปยืนอยู่ข้างนอกเลย หาร้านชานมสักร้าน พักผ่อนสักหน่อยเถอะ”

“ฉันไม่อยากไป ฉันจะรออยู่ตรงนี้แหละ”

“ซิงซิง……”

“นายคิดว่าฉันเป็นตัวภาระใช่ไหม? นายอยากจะทิ้งฉันไปใช่ไหม?”

ในสนามบินผู้คนเดินขวักไขว่ เจ้าหน้าที่คอยประกาศเตือนให้ตรวจตั๋วขึ้นเครื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางเสียงผู้คนจอแจ เวินสวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้อศอกทั้งสองข้างยันไว้บนหัวเข่า แผ่นหลังค้อมลง ปอยผมระใบหน้าบดบังดวงตาของเขาจนมองไม่อารมณ์ความรู้สึกใต้แววตาไม่ออก