ตอนที่ 109 เขาหัวเราะเสียงเบา สบถด่าตัวเองในใจว่าประสาท

ตอนที่ 109 เขาหัวเราะเสียงเบา สบถด่าตัวเองในใจว่าประสาท

ร้านผลไม้ปิดตอนสี่ทุ่ม

เวินสวินให้เสี่ยวพั่งกลับไปก่อน พอปิดร้านเสร็จเขาก็ขึ้นไปดูที่ชั้นบน ไฟในห้องนั่งเล่นเล็กยังคงเปิดอยู่ ประตูห้องของหยางผิงผิงปิดสนิท คาดว่าคงหลับไปแล้ว

ประตูห้องของสวี่ซิงปิดไม่สนิท แสงไฟลอดผ่านช่องประตูออกมาสายหนึ่ง เขาเดินเข้าไป เคาะประตูเบา ๆ “สวี่ซิง...”

ด้านในไม่มีเสียงตอบรับ

เขาพูดขึ้นอีก “ฉันเข้าไปนะ”

พูดจบก็ผลักประตูเบา ๆ เดินเข้าไป

ห้องของสวี่ซิงเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ อุณหภูมิ 26 องศา ไม่หนาวไม่ร้อนกำลังพอดี เด็กสาวฟุบอยู่บนโต๊ะหนังสือ หนุนศีรษะไว้บนท่อนแขน ดูท่าทางจะหลับไปแล้ว

เวินสวินเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา หันหลังพิงโต๊ะหนังสือไว้ครึ่งหนึ่ง ขาเรียวยาวงอชันไว้อย่างผ่อนคลาย สายตาทอดมองลงไป หยุดอยู่ที่ใบหน้ายามหลับสนิทของเด็กสาว