ตอนที่ 90 ฉันจะคิดถึงนาย

ตอนที่ 90 ฉันจะคิดถึงนาย

เช้าเดือนสิบสองหนาวเหน็บ ท้องฟ้าตอนหกโมงเหมือนสีขาวที่เจือด้วยสีดำ สลัวรางเป็นสีเทาหม่น

ในดวงตาของสวี่ซิงเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เสียงเคาะ "ต๊อก" ครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง นาฬิกาปลุกบอกเวลาหกโมงเช้าก็แผดเสียงเตือน เวินสวินคงต้องตื่นแล้ว

เธอวางสาย ใช้แรงถูหน้าตัวเอง ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า ใช้น้ำเย็นล้างหน้า ความเย็นยะเยือกทำให้เธอสะดุ้งตัวสั่นไปทั้งร่าง ความง่วงงุนมลายหายไปกว่าครึ่ง

สร่างเมาขี้ตาแล้ว เธอก็วิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อรอเวินสวิน ลมหนาวพัดกรรโชก บาดลึกเสียดแทงถึงกระดูก สวี่ซิงหนาวจนต้องออกหมัดต่อสู้ทหารอยู่กับที่

ต่อยไปได้ครึ่งหนึ่ง ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกในที่สุด ท่ามกลางฤดูหนาวเหน็บ เขาใส่เพียงเสื้อยืดตัวเดียว แจ็กเก็ตกีฬาตัวบางตัวหนึ่ง กางเกงวอร์มสีดำหนึ่งตัว คนทั้งคนเหมือนจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิด

พอเห็นคุณหนูที่ฝึกซ้อมหมัดมวยเองอย่างรู้หน้าที่ เวินสวินก็ใจอ่อนยวบ