กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 89 เธอหวังว่าเขาจะรับรู้ ว่ายังมีคนอยู่เคียงข้างเขา
เวินสวินหัวเราะขึ้นมาทันที ดึงผ้าขนหนูในมือเธอออกไป “ฉันยังต้องถึงคราวให้เธอมาปกป้องด้วยเหรอ”
เขาหันหลังไปซักผ้าขนหนู ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย ในใจรู้สึกเปราะบางและอ่อนยวบ
สวี่ซิงมองแผ่นหลังของเขา ขยับริมฝีปากเอ่ยเบา ๆ “ทำไมจะไม่ถึงคราวล่ะ คุณกลัวจนร้องไห้เลยนะ”
ทว่า ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ แม้แต่สายลมก็ไม่ได้ยิน
สวี่ซิงในฐานะผู้ประสบเหตุการณ์ในครั้งนี้ ถูกถามคำถามไปมากมาย เนื่องจากเธอพูดไม่ได้ ทำได้เพียงพิมพ์ข้อความ เวลาสอบถามจึงยาวนานขึ้นไปอีก
รอจนกระทั่งออกจากสถานีตำรวจ ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว