กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 44 ท่อนแขนของเวินสวินที่โอบกอดเธอกระชับแน่น น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยปลอบเธอแผ่วเบา
ในห้องเก็บอุปกรณ์ที่ถูกทิ้งร้าง จิตสำนึกของสวี่ซิงเริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากำลังจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดอีกครา ทว่ากลับได้ยินเสียงของเวินสวินดังขึ้นกะทันหัน
เธอนึกว่าตนเองหูแว่ว คิดในใจว่า ตัวเองคงจะตายแล้วจริง ๆ กระทั่งอาการหูแว่วยังปรากฏขึ้นมา
ทว่าเมื่อเขาเอ่ยปากอีกครา เธอกลับรู้สึกว่ามิใช่เสียงหูแว่ว
อาจเป็นเพราะเสียงของเขาคุ้นเคยเกินไป หรืออาจเป็นเพราะคิดถึงเขาเหลือเกิน สวี่ซิงจึงไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้จนร้องไห้ออกมา
ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมาจากที่ใด เธอกอดไม้เท้าทุบประตูเสียงดัง “ปัง ๆ”
เขาบอกว่าเขาได้ยิน เขาไม่เหมือนคนอื่น เขาสามารถได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เธอส่งออกไป
เช่นนั้น เธอจึงเชื่อเขา