ตอนที่ 43 ฉันกลับมาแล้ว ไม่ต้องกลัว

ตอนที่ 43 ฉันกลับมาแล้ว ไม่ต้องกลัว

เธอได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเรียกเธอแว่ว ๆ สติสัมปชัญญะเลอะเลือน ตอนแรกเสียงนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน มันหอบคลุมมากับสายลมราตรีในฤดูร้อนแล้วล่องลอยเข้ามาอย่างเลือนราง

หลังจากนั้น เสียงพวกนั้นก็เริ่มดังหนาหูขึ้นเรื่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทุกที

จิตสำนึกของสวี่ซิงที่จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ทว่าทั่วทั้งร่างของเธอกลับร้อนรุ่มและอ่อนยวบ แขนขาไร้เรี่ยวแรง เธออ้าปาก ริมฝีปากปริแตกเป็นรอยแยก เลือดสีแดงสดพากันทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เธอพิงอยู่กับประตู ท่ามกลางความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตนั้นกลับมองเห็นประกายความหวังอันริบหรี่เพียงเสี้ยวเดียว หยาดน้ำตาอุ่นร้อนเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาที่แดงก่ำ

เธอออกแรงยกแขนขึ้น ทุบลงบนประตูไม้อย่างแรง ทว่าความจริงกลับส่งเสียงได้เพียงแผ่วเบาเท่านั้น