กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 30 กล้าคบหาดูใจก่อนวัยอันควร ไปนั่งยอง ๆ หน้าประตูเขียนสำนึกผิดซะ
“เวรเอ๊ย นายไม่รู้หรอก ครูฝึกเวินวินาทีก่อนยังดุร้ายน่ากลัวอยู่เลย ไม่รู้ว่าสวี่ซิงพูดอะไร ก็เข็นเธอออกจากห้องเรียนอย่างว่าง่ายทันที”
“ฉันก็เห็นเหมือนกัน ฉันก็เห็นเหมือนกัน ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านั่น จุ๊ จุ๊ เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์เลย”
“ให้ตายสิ ชั่วชีวิตนี้ยังได้เห็นครูฝึกเวินถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก ชาตินี้ของฉันไม่เสียชาติเกิดจริง ๆ”
“แค่นี้ยังไม่นับ ครูฝึกเวินถึงกับอุ้มสวี่ซิงลงบันไดด้วยซ้ำ พระพายเอ๋ย อุ้มท่าเจ้าหญิงเลยนะ ทำเอาฉันตกใจจนขนมปังร่วงออกจากปากเลย”
“น้ำที่ฉันเพิ่งดื่มเข้าไปในปาก พ่นพรวดออกมา สำลักจนฉันไอไปครึ่งชั่วโมง”
“เวรเอ๊ย”
“เวรเอ๊ย”
“แล้วสรุปสวี่ซิงพูดอะไรกันแน่”
“ไม่รู้สิ...”