กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 17 ช่างเถอะ เช้าตรู่นี้เป็นเขาเองที่ติดค้างเธอ
สวี่ซิงไม่เชื่อเขา พวกเขารู้จักกันได้สัปดาห์เดียว เขาก็อารมณ์เสียใส่เธอไปตั้งหลายรอบแล้ว
พูดจาก็ไม่พูดดี ๆ ชอบกระแทกเสียงใส่ ดุจะตายชัก
เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าปากของเวินสวินไม่มีความจริงสักคำ ตอนนี้บอกว่าจะไม่ดุเธอ พอเธอหยุดร้องไห้ก็คงดุต่อ
พอคิดว่าตัวเองยังต้องใช้ชีวิตอยู่กับเขาทุกวัน พูดไม่เข้าหูก็โดนเขาดุ สวี่ซิงก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างน่าเศร้าเกินไปจริง ๆ
พลันคิดถึงตรงนี้ เม็ดน้ำตาก็ร่วงเผาะ ๆ หนักกว่าเมื่อครู่เสียอีก เวินสวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งตาค้างไปในทันที
“ไม่ใช่สิ ฉันก็ขอโทษแล้ว รับปากแล้วว่าจะไม่ดุเธอ แล้วเธอยังจะร้องไห้อะไรอีก”
เขาร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเด็กสาวตัวแค่นี้ ทำไมใจคอถึงได้เดายากเย็นขนาดนี้ แถมข้าง ๆ ยังมีคนคอยมุงดูเรื่องสนุกอีก