กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 15 เวินสวินถาม “ฉันลงไม้ลงมือ ทำให้เธอตกใจหรือเปล่า”
รอยยิ้มอ่อนโยนของสวี่ซิงหดหายไป ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อย พลางพยักหน้า
เธอชักมือตนเองออกจากมือของเวินสวิน พิมพ์ข้อความว่า [ฉันนึกว่าจะต้องถูกเขาพาตัวไปแล้ว เขาอยากได้หัวใจของฉัน ฉันกลัว]
ลำคอของเวินสวินราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา ร้อนผ่าวจนปวดแปลบ เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉันลงไม้ลงมือ ทำให้เธอตกใจด้วยหรือเปล่า”
เขานึกถึงท่าทางถอยหลังหนีและแววตาหวาดกลัวของสวี่ซิง บริเวณอกคล้ายถูกหินผาขนาดยักษ์อุดตันไว้ อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
คนที่รอดชีวิตผ่านดงกระสุนดงทวน ผ่านภูเขาดาบทะเลเพลิงมาได้อย่างเขา เวลาโหดเหี้ยมขึ้นมา ย่อมไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมจริง ๆ
ทว่าตอนนี้อย่างไรก็ไม่เหมือนในอดีต ควรต้องเพลา ๆ ลงบ้าง โดยเฉพาะต่อหน้าเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้