ตอนที่ 11 หมาป่าเวินเหย่กับแมวน้อยสวี่

ตอนที่ 11 หมาป่าเวินเหย่กับแมวน้อยสวี่

ทุกครั้งที่สวี่ซิงเจอเขา เขามักจะมีท่าทางดุดันอยู่เสมอ แทบไม่เคยให้สีหน้าดี ๆ เลย แม้กระทั่งตอนยิ้มก็ยังแฝงไปด้วยความเกเรกวนประสาทที่ไม่ใส่ใจอะไร

ราวกับไม่แยแสต่อสิ่งใด ทว่าการที่เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไร้การระแวดระวังเช่นนี้ในตอนนี้ ทำให้คนทั้งคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาไม่น้อย

แต่เธอใส่ใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า เธอกดพิมพ์บนโทรศัพท์มือถืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นไปตรงหน้าเวินสวิน

[นายยอมรับแล้วเหรอว่าฉันวาดรูปเก่ง]

เวินสวินมองตัวอักษรบนหน้าจอโทรศัพท์ เลิกคิ้วยาวขึ้นพลางแค่นเสียงฮึ “เหล่าจื่อเคยพูดตอนไหนว่าเธอวาดไม่ดี”

สวี่ซิงดึงโทรศัพท์กลับมา มุมปากเม้มเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ทำไมการที่เวินสวินยอมรับว่าเธอเก่งถึงทำให้มีความสุขมากกว่าคนอื่นชมกันนะ เธอกลั้นความกระหยิ่มใจเอาไว้ไม่อยู่เลยจริง ๆ ส่งผลให้อารมณ์หดหู่ตลอดสองวันนี้มลายหายไปไม่น้อย

แต่เธอตัดสินใจว่าจะยังไม่สนใจเขาเร็วขนาดนั้น ใครใช้ให้วันนั้นเขาดุขนาดนั้นกันล่ะ