ตอนที่ 8 เขามีความรู้สึกอยากลูบหัวแล้วพูดว่า "เด็กดีจริง ๆ" ขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตอนที่ 8 เขามีความรู้สึกอยากลูบหัวแล้วพูดว่า "เด็กดีจริง ๆ" ขึ้นมาวูบหนึ่ง

เธอสะกดกลั้นความรู้สึกอยากถอยหนี พิมพ์ข้อความท่ามกลางจังหวะหัวใจที่เต้นระส่ำ แล้วยื่นให้เวินสวิน

เวินสวินไม่ได้รับไป เพียงแค่ก้มมองตามท่าทางที่เธอยกมือขึ้นค้างไว้

[ยายให้ฉันเอาน้ำแข็งไสถั่วเขียวมาส่งให้คุณ บอกว่าที่บ้านร้อน ให้ฉันมาอยู่ที่นี่สักพัก]

เธอไม่ได้บอกเรื่องที่มีคนคอยแวะเวียนมาดูตัวเธออยู่ตลอด เธอไม่ชอบ จึงมาหลบภัยที่นี่

เวินสวินยืดตัวตรง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของเธอ บนใบหน้าของสาวน้อยมีเหงื่อซึมบาง ๆ เส้นผมที่ไม่ได้มัดรวบแนบติดกับลำคอเรียวยาว ดวงตากวางไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น

เวินสวินถอดถุงมือออก หยิบน้ำแข็งไสถั่วเขียวถ้วยหนึ่งจากถาดของเสี่ยวพั่ง แล้วหันหลังเตรียมเดินขึ้นชั้นบน

เสียงเด็กสาวดังแว่วมาจากห้องกั้นชั่วคราว “อ้าว พี่สวิน จะไปไหนน่ะ ฉันยังรออยู่นะ”

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับไป ตอบอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ “งั้นก็รอไป”

พูดจบก็เอียงหน้ามองสวี่ซิงแวบหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก “ตามมา”