กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 6 สวี่ซิง: เขาดูดีจริง ๆ นั่นแหละ
คืนฤดูร้อนที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศนั้นร้อนอบอ้าว สวี่ซิงตื่นขึ้นมาเพราะความร้อนอยู่หลายครั้งแล้วก็สะลึมสะลือหลับไปอีก
หกโมงเช้าตรู่ เธอถูกเสียงหมาร้องเห่าอยู่ชั้นล่างปลุกให้ตื่น
หมาตัวนั้นตอนแรกเห่าอย่างเหิมเกริมไม่เกรงกลัว มีคนเป่าปากหวีดขึ้นมาทีหนึ่ง น้ำเสียงกะล่อนไม่ยี่หระปนเสียงหอบหายใจเล็กน้อย “ที่รัก เห่าสิ เห่าอีกจะตัดไอ้จ้อนแกทิ้ง”
หมาตัวนั้นคล้ายจะถูกเวินจอมหื่นทำให้ตกใจกลัวเข้าจริง ๆ เสียงเห่าจากที่ดัง “โฮ่ง ๆ” จึงเปลี่ยนเป็น “หงิง ๆ”
สวี่ซิงเองก็เพราะเสียงอันคุ้นเคยที่ทั้งกำแหงและอันธพาลนั่นทำให้ความง่วงงุนมลายหายไปในพริบตา
เธอนึกถึงกลิ่นอายอันธพาลที่เวินสวินแผ่ออกมาใส่เธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อคืนวาน ก็โมโหจนพวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ