ตอนที่ 177 ก้าวแรกที่เหยียบลงไป

ตอนที่ 177 ก้าวแรกที่เหยียบลงไป

"อ้อมไปไม่ได้ครับ" ช่างหลิวเอ่ย "มีทางนี้ทางเดียว"

รถแล่นไปข้างหน้าอีกหลายสิบเมตร คนสองสามคนบนเนินเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

ม่านซุ่ยพอมองเห็นชัดเจนแล้ว คนที่เป็นหัวหน้าศีรษะโตคอสั้น ตัดผมเกรียน สวมเสื้อกล้ามสีเทาตัวเก่าเปรอะเปื้อน ปากคาบมวนยาเส้น

เฝิงหน้าใหญ่ คนต่างถิ่นของหมู่บ้านหวังที่อยู่ข้างเคียง อันธพาลชื่อกระฉ่อนประจำตำบล เมื่อหลายปีก่อนเคยก่อคดีลักเล็กขโมยน้อยเข้าออกสถานีตำรวจอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินว่าช่วงกวาดล้างอย่างเข้มงวดก่อนหน้านี้หนีไปกบดานอยู่ต่างอำเภอได้หลายเดือน เพิ่งจะซมซานกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

หัวใจของม่านซุ่ยพลันบีบรัดตัวขึ้นมาวูบหนึ่ง

มือของเธอขยำขากางเกงไว้แน่น ก่อนจะคลายออก แล้วผลักประตูรถก้าวลงไป

เฝิงหน้าใหญ่เห็นเธอลงมาจากรถ ก็คายก้นบุหรี่ออกจากปากทิ้งลงพื้น ใช้พื้นรองเท้าเหยียบขยี้จนดับ แสยะยิ้มออกมา "โอ้ ผู้จัดการม่าน บนรถคันนี้บรรทุกอะไรมาล่ะเนี่ย"

ช่างหลิวก้าวลงจากรถเช่นกัน เดินมาขนาบข้างม่านซุ่ยในไม่กี่ก้าว

"เฝิงหน้าใหญ่ หลีกทางไป" น้ำเสียงของม่านซุ่ยราบเรียบ "สินค้าบนรถคันนี้ฉันจะนำไปส่งที่ตัวอำเภอ หากทำให้ร้านค้าเขาเปิดขายไม่ทันเวลา นายจะรับผิดชอบไหวไหม"