ตอนที่ 151 จากหมูป่าสู่โสมคน ช่างคุ้มค่า

ตอนที่ 151 จากหมูป่าสู่โสมคน ช่างคุ้มค่า

มื้อเย็นวันนี้ สมาชิกครอบครัวทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ในลานบ้าน

โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กไม่พอรองรับ กู้ชิงซานจึงนำม้านั่งยาวสองตัวมาต่อชิดกัน ด้านบนวางพาดด้วยแผ่นประตูไม้เก่าๆ จัดแจงเป็นโต๊ะยาวที่สามารถรองรับคนได้มากกว่าสิบคนอย่างสบายๆ

บนโต๊ะวางจานชามเต็มแน่นเอี้ยด ขาหมูป่าพะโล้สีแดงเข้มเป็นมันวาว ซี่โครงหมูนึ่งคลุกผักกาดขาวเคลือบแป้งข้าวเจ้าจนขาวอมชมพู หมูสามชั้นในกระทะเหล็กยังคงส่งเสียงเดือดฉ่า ข้างๆ จัดวางจานตัวอย่างอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ และจานผักสดจิ้มซอสใบใหญ่

นอกจากหมั่นโถวและเส้นบะหมี่แล้ว ม่านซุ่ยังหุงข้าวสวยผสมข้าวฟ่างไว้อีกหนึ่งหม้อ ก้นหม้อมีชั้นข้าวตังกรอบบางๆ เกาะอยู่ เที่ยต้านหมายตาข้าวตังแผ่นนั้นไว้นานแล้ว ตอนตักข้าวจึงแกล้งทำตัวชักช้าอยู่รั้งท้าย เพื่อรอจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็นแล้วค่อยลงมือคว้า

หวังชุ่ยเจวียนใช้ตะเกียบคีบซอสพริกไทยฮวาเจียวน้ำมันพริกคลุกบะหมี่ขึ้นมาคลุกเคล้ากับเส้นบะหมี่คำใหญ่ สูดเข้าปากเสียงดังซู้ด ดวงตาเบิกกว้าง "พี่สะใภ้ใหญ่! ซอสคลุกบะหมี่นี่สุดยอดจริงๆ! หอมยิ่งกว่าเนื้อเสียอีก! ทำไมพี่ไม่ทำออกมาตั้งนานแล้วล่ะเนี่ย ถ้าเอาไปวางขายที่สหกรณ์นะ พวกคนงานที่เที่ยงกลับบ้านไม่ได้คงได้แย่งกันซื้อจนหัวร้างข้างแตกแน่!"