ตอนที่ 107 นกคุกคูมาขอพึ่งพิง

ตอนที่ 107 นกคุกคูมาขอพึ่งพิง

เช้าวันรุ่งขึ้น เฒ่าหม่าจากสถานีอนามัยก็ปั่นจักรยานมาถึงบ้าน

ด้านหลังเบาะนั่งมีแผ่นป้ายเหล็กพื้นขาวตัวอักษรสีแดงมัดด้วยลวดไว้อย่างแน่นหนา ด้านบนเขียนข้อความตัวโตว่า "ครัวเรือนตัวอย่างด้านสุขอนามัยประจำคอมมูน"

เฒ่าหม่าลงมือแขวนป้ายนั้นไว้บนกรอบประตูใหญ่ของบ้านกู้ด้วยตัวเอง พลางถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "สหายม่านซุ่ย มาตรฐานสุขอนามัยของโรงหมักซอสเธอนี่ถือเป็นอันดับหนึ่งของทั้งคอมมูนเลยนะ ต่อไปต้องเป็นแบบอย่างให้โรงหมักอื่นๆ คอยรักษามาตรฐานนี้ไว้ให้ดีล่ะ"

ม่านซุ่ยแหงนหน้ามองแผ่นป้ายเหล็ก มุมปากยกยิ้ม "สหายเฒ่าหม่า วางใจได้เลยค่ะ โรงหมักซอสของฉันไม่เพียงแต่สุขอนามัยจะได้มาตรฐาน ต่อไปกำลังการผลิตก็จะต้องได้มาตรฐานตามไปด้วยค่ะ"

หลังจากเฒ่าหม่ากลับไป ม่านซุ่ยก็ประกาศกะทันหันว่าจะหยุดงานโรงหมักซอสสองวัน ให้พวกคนงานหญิงกลับบ้านไปพักผ่อน

พอคำพูดนี้หลุดออกมา หวังชุ่ยเจวียนก็อึ้งไป ม่านเฉียวเองก็อึ้งไปตามๆ กัน

ตั้งแต่เปิดโรงหมักซอสมาไม่เคยมีวันหยุดเลยสักครั้ง ใบสั่งซื้อกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา ทุกวันลืมตาขึ้นมาก็ต้องล้างเห็ด เคี่ยวซอส บรรจุขวด ส่งของ ยุ่งจนหัวหมุน