ตอนที่ 63 ไร้เดียงสาขนาดนี้เชียวหรือ

ตอนที่ 63 ไร้เดียงสาขนาดนี้เชียวหรือ

ม่านซุ่ยสูดหายใจเข้าลึก หมุนตัวหันหลังให้เขา หยิบผ้าขนหนูแห้งอีกผืนมาห่อปลายผมแล้วค่อยๆ ซับน้ำอย่างระมัดระวัง

ด้านหลังมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังแว่วมา

เสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนเธออยากจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับลอดผ่านใบหู แทรกซึมเข้าไปจั๊กจี้ถึงขั้วหัวใจ

"ใช้ผ้าขนหนูกลับด้านแล้ว" เขาเอ่ย

ม่านซุ่ยก้มมอง ด้านเรียบอยู่ข้างนอก ด้านหยาบถูกับเส้นผม ยิ่งเช็ดผมก็ยิ่งฟูยุ่งเหยิง

เธอจึงเหวี่ยงผ้าขนหนูทิ้งลงบนเตียงเตาด้วยความอับอายปนโมโห "ไม่เช็ดแล้ว!"

ทางฝั่งปลายเตียงเตานิ่งเงียบไปสองวินาที

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเขาลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างมั่นคง

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของเธอก็เต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ