ตอนที่ 62 ทำไมคุณถึงไม่กล้ามองแล้วล่ะ

ตอนที่ 62 ทำไมคุณถึงไม่กล้ามองแล้วล่ะ

งานเลี้ยงอาหารมื้อนี้กินดื่มกันไปจนกระทั่งพลบค่ำจึงค่อยเลิกรา

กู้ชิงไห่เมามายจนกู้ชิงซู่ต้องช่วยพยุงเดินกลับ กู้ชิงหลินเดินตามหลังก่นด่าว่าทำตัวไร้ประโยชน์ คนแก่และเด็กในบ้านกู้เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันต่างพากันแยกย้ายกลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ในลานบ้านเต็มไปด้วยถ้วยชามและเศษอาหารวางเกลื่อนกลาด แมลงวันสองสามตัวบินวนเวียนอยู่รอบๆ ขอบจาน

กู้ชิงเย่ว์พับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสันที่มีเส้นเลือดปูดโปน ก้มลงช่วยเก็บโต๊ะและเก้าอี้

ม้านั่งยาวที่หยิบยืมมาถูกนำมาซ้อนเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ชิดติดโคนกำแพง เขาทำงานได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่รีรอชักช้า ดั่งนิสัยใจคอของเขา

พอยกม้านั่งตัวสุดท้ายเสร็จ เขาก็ยืดตัวตรงขึ้น ได้ยินเสียงน้ำไหลดังซ่าๆ มาจากห้องฝั่งตะวันออก

ฝีเท้าพลันหยุดชะงักลงทันที

หน้าต่างห้องฝั่งตะวันออกแขวนผ้าม่านลายดอกไม้ผืนเล็กไว้ แสงตะเกียงสีส้มสลัวส่องลอดออกมาจากในห้อง ทาบทาบเงาร่างของเธอลงบนผ้าม่านอย่างชัดเจนเกินไป

ม่านซุ่ยถอดเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกไม้ออก พาดไว้บนขอบเตียงเตา หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนบิดจนหมาด ค่อยๆ เช็ดไปตามหัวไหล่และท่อนแขน ท่วงท่าคล่องแคล่วทว่านุ่มนวล แฝงความประณีตตามแบบฉบับของผู้หญิง