ตอนที่ 49 เครื่องแบบใหม่ ช่างภาพคะยั้นคะยอให้ถ่าย

ตอนที่ 49 เครื่องแบบใหม่ ช่างภาพคะยั้นคะยอให้ถ่าย

เขาหมุนฝาเปิดขวดซอสเห็ดยเหวียนโม่ เอาปลายตะเกียบแตะชิมดูคำหนึ่ง หลับตาลิ้มรสอยู่นานหลายวินาที ตอนที่ลืมตาขึ้นมา สีหน้าดูจริงจังยิ่งกว่าตอนตรวจสุขอนามัยในห้องครัวเสียอีก "ซอสของเธอนี่ แน่ใจนะว่าทำมาจากโรงงานเล็กๆ ในบ้าน? อร่อยกว่าโรงอาหารของพวกเราตั้งหลายเท่า โรงอาหารของพวกเราเค็มจนแทบจะไตวาย แต่อันนี้ของเธอกลมกล่อมหอมสดชื่นจนกินเปล่าๆ ได้เลยนะเนี่ย!"

เขาลุกขึ้นตะโกนเรียกห้องทำงานข้างๆ เสียงดังลั่น "หัวหน้าครับ! มานี่หน่อยครับ! สหายม่านซุ่ยที่ผมเคยเล่าให้ฟังคราวก่อนมาแล้วครับ!"

ชายวัยห้าสิบกว่าปีสวมชุดจงซานผ้าสีเทาเดินเข้ามา

เขาพยักหน้าทักทายม่านซุ่ย ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบตะเกียบขึ้นมาชิมซอสเห็ดยเหวียนโม่คำหนึ่ง

นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปบอกสหายม้า "ไปเรียกเฒ่าหลิวที่โรงอาหารมาดูซิ ปีใหม่ปีนี้แจกสวัสดิการพนักงานเป็นของที่ใช้งานได้จริง แจกซอสให้คนละขวด ฉันว่าเข้าท่าดีนะ"

คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ตรงประตูก็มีหัวโผล่เข้ามา เจ้าหน้าที่หนุ่มจากห้องทำงานข้างๆ ในมือถือกล่องข้าวเปล่า จมูกสูดดมกลิ่นฟุดฟิด "พี่ม้า พวกพี่กินอะไรกันน่ะ? กลิ่นมันลอยไปถึงห้องผมโน่นแน่ะ อยู่ห่างไปตั้งสามห้องผมยังได้กลิ่นเลย!"

ไม่ถึงไม่กี่นาที ในห้องทำงานของสถานีอนามัยก็มีคนเบียดเสียดกันเข้ามาถึงเจ็ดแปดคน ล้วนเดินตามกลิ่นหอมเข้ามาทั้งสิ้น