ตอนที่ 48 ต่างหูทองอยู่ที่ปาก ไม่ได้อยู่ที่หู

ตอนที่ 48 ต่างหูทองอยู่ที่ปาก ไม่ได้อยู่ที่หู

เธอนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเตาถึงสองวันเต็มๆ นอนจนกระดูกแทบจะขึ้นรา

สองวันนี้หลิวคุ่ยฟางยกโจ๊กข้าวฟ่างใส่ไข่ต้มเข้ามาให้กินทุกมื้อ หวังชุ่ยเจวียนกระโดดขาเดียวแวะมาเยี่ยมถึงสามรอบ เสี่ยวหยากับเถี่ยต้านผลัดเวรกันมายืนเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงเตาไม่ยอมห่าง

เสี่ยวหยารับหน้าที่รายงานว่าวันนี้แม่ไก่ลายดอกออกไข่ไปกี่ฟอง ส่วนเถี่ยต้านรับหน้าที่แสดงกระบวนท่าเพลงไม้เขี่ยไฟชุดใหม่ให้ดู ไม้เขี่ยไฟในลานบ้านถูกเขาควงจนแทบจะมองเห็นภาพลวงตาอยู่แล้ว

ม่านซุ่ยดื่มโจ๊กคำสุดท้ายหมด วางชามลงบนโต๊ะเตา เลิกผ้าห่มออกแล้วก้าวเท้าลงจากเตียง

ขายังคงอ่อนแรงอยู่บ้าง ทว่าจังหวะที่ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง ความอึดอัดที่สะสมมาสองวันก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

แม่ไก่ลายดอกเป็นตัวแรกที่เห็นเธอเดินออกมา ร้องกุ๊กๆๆ วิ่งรี่เข้ามาหาจากหน้าห้องครัว เดินวนรอบตัวเธอไปสามรอบ เอียงคอมองซ้ายมองขวา สุดท้ายก็ยื่นจะงอยปากมาจิกหลังเท้าเธอเบาๆ ทีหนึ่ง

"แกฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้เสียทีนะ"