ตอนที่ 37 กวางโรบักจอมพูดมาก

ตอนที่ 37 กวางโรบักจอมพูดมาก

ม่านซุ่ยเห็นรอยเลือดนั้น คิ้วก็ขมวดมุ่นทันที

บ่วงลวดสลิง พวกมันอีกแล้ว!

เจ้าตัวนี้ดูโตได้เพียงครึ่งเดียว ขนยังเป็นสีเทาแซมจุดขาว สี่ขาเรียวเล็กราวกับกิ่งไม้ กำลังก้มหน้าดมรอยเท้าบนหิมะ พอได้ยินเสียงฝีเท้า มันก็ผงกหัวขึ้นขวับ สี่ขาเกร็งแน่น พร้อมจะเผ่นหนีได้ทุกวินาที

ม่านซุ่ยยืนนิ่งไม่ขยับ กวางโรบักเป็นสัตว์ขี้ขลาดก็จริง ทว่าความอยากรู้อยากเห็นสามารถฆ่าแมวได้ และฆ่ากวางโรบักได้เช่นกัน

"อยู่ตัวเดียวเหรอจ๊ะ? อย่ากลัวเลย ฉันไม่ทำอะไรหรอก ขาไปโดนอะไรมาน่ะ? โดนบ่วงลวดสลิงรัดมาใช่ไหม?"

ลูกกวางโรบักเดิมทีถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้ว ได้ยินประโยคนี้ หูก็ขยับเปลี่ยนทิศทาง มันเอียงคอมองม่านซุ่ย ดวงตากลมโต ขนตายาวกะพริบปริบๆ ปากขยับสองที แต่ไม่มีเสียง

ม่านซุ่ยย่อตัวลง ท่วงท่าแผ่วเบาอย่างยิ่ง

บาดแผลที่ขาหลังของลูกกวางโรบักไม่ลึกมากนัก ทว่าตำแหน่งกลับอันตราย ลวดสลิงรัดอยู่เหนือข้อเท้าขึ้นมาหนึ่งนิ้ว พอดีเป็นจุดบอดที่มันเอี้ยวคอไปเลียถึงแต่กัดไม่ขาด

เลือดแห้งกรังขนสีน้ำตาลบนหน้าแข้งจนเป็นคราบสีน้ำตาลเข้ม ขอบแผลมีเศษหญ้าแห้งกับดินโคลนติดอยู่ ดูท่าคงไม่ได้เพิ่งโดนรัดวันนี้แน่ๆ