ตอนที่ 34 ทำไมถึงขว้างก้อนหินใส่ชามข้าวคนอื่น

ตอนที่ 34 ทำไมถึงขว้างก้อนหินใส่ชามข้าวคนอื่น

ในตะกร้ามีขวดแก้ววางเรียงอยู่สามสี่ใบ ด้านในบรรจุหัวผักกาดเค็ม หั่นเป็นชิ้นขนาดไม่เท่ากัน สีสันเข้มบ้างอ่อนบ้าง หล่อนนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นไม่ยอมตะโกนเรียกลูกค้า สายตาคอยแต่จะชำเลืองมองมาทางม่านซุ่ยอยู่เรื่อย

วันนี้หล่อนจงใจมาสายหน่อย เพื่อจะได้ไม่ต้องออกจากบ้านพร้อมกับม่านซุ่ย จะได้ไม่โดนเปรียบเทียบตั้งแต่ยังไม่ทันถึงที่ พอมาถึงตลาดก็ไม่ยอมขยับเข้ามาใกล้แผงของม่านซุ่ย เว้นระยะห่างไว้หลายก้าว ทำราวกับว่าการทำแบบนี้จะช่วยแบ่งแยกอาณาเขตได้อย่างชัดเจน

ทว่าในตลาดสดแห่งเดียวกัน พื้นที่มีอยู่แค่นี้ เว้นระยะห่างไม่กี่ก้าวกับตั้งแผงติดกันมันจะต่างกันตรงไหน

เสี่ยวหยามองเห็นหล่อนแต่ไกล ยืนขึ้นโบกไม้โบกมือ ตะโกนเรียกพี่สะใภ้รองเสียงใส

หวังชุ่ยเจวียนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าจัดขวดผักกาดเค็มของตัวเอง

คนที่เดินผ่านไปมา ถ้าไม่เดินตรงไปยังแผงของม่านซุ่ย ก็แวะหยุดดูตรงหน้าแผงของหล่อนแวบหนึ่ง พอมองดูผักกาดเค็ม แล้วเหลือบมองแผงผักกาดดองรสเผ็ดที่มีคนรุมล้อมอยู่แน่นขนัด ก็ก้าวเท้าเดินจากไปทันที

มีพี่สาวคนหนึ่งย่อตัวลงถามราคา หวังชุ่ยเจวียนรีบบอกว่าจินละหนึ่งเหมาห้าเฟิน พี่สาวคนนั้นยิ้มพลางเอาตะเกียบคีบขึ้นมาชิมชิ้นหนึ่ง เคี้ยวไปสองที ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไรแล้วเดินจากไป

หวังชุ่ยเจวียนมองตามแผ่นหลังของหล่อน มุมปากเบะลง