ตอนที่ 27 พังพอนทำการค้ากับมนุษย์

ตอนที่ 27 พังพอนทำการค้ากับมนุษย์

ในหัวของม่านซุ่ยตอนนี้เต็มไปด้วยความคิดว่าจะหาเงินอย่างไร ทรัพยากรบนเขาที่เก็บเกี่ยวได้ต้องไม่ขาดตอน นี่คือช่องทางหาเงินของเธอทั้งนั้น

เธอสวมเสื้อผ้าเสร็จผลักประตูออกมา กองฟืนตรงโคนกำแพงลดลงไปสองแถว สองวันนี้เคี่ยวซอสเปลืองฟืนมาก ใช้ฟืนมากกว่าการจุดเตียงเตาอุ่นตามปกติถึงเท่าตัว

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่กองฟืนนั้นหนึ่งวินาที

คนที่ชอบผ่าฟืนที่สุดในลานบ้านนี้ นั่งเกวียนเทียมฬ่อจากไปแล้ว

ม่านซุ่ยถอนสายตากลับ เดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัว

หวังชุ่ยเจวียนเดินออกมาจากห้องฝั่งตะวันตกเพื่อเทกระโถน มองม่านซุ่ยด้วยสายตาสะลึมสะลือ คราวนี้ไม่เพียงแต่ไม่หลบหน้า ซ้ำยังเอ่ยทักทายขึ้นมาก่อน "พี่สะใภ้ใหญ่ออกไปข้างนอกแต่เช้าเชียวเหรอคะ?"

"รีบไปเตรียมของก่อนปีใหม่น่ะจ๊ะ" ม่านซุ่ยยกตะกร้าสะพายขึ้นบ่า "วันนี้น้องสะใภ้รองจะรื้อผ้าห่มหนาสองผืนในห้องฝั่งตะวันออกใช่ไหมจ๊ะ? เมื่อวานแม่บอกว่าเธอรับปากแล้ว"

เสี่ยวหยาโผล่หัวออกมาจากห้องฝั่งตะวันออก เสื้อนวมยังติดกระดุมไม่เสร็จก็วิ่งหน้าตั้งออกมา "พี่สะใภ้รอหนูด้วยค่ะ!"