ตอนที่ 25 พี่สะใภ้ใหญ่อยู่นี่ ไม่มีใครรังแกเธอได้

ตอนที่ 25 พี่สะใภ้ใหญ่อยู่นี่ ไม่มีใครรังแกเธอได้

เธอละสายตากลับ หมุนตัวเดินเข้าลานบ้าน หวังชุ่ยเจวียนกำลังถือถังน้ำล้างชามเดินออกมาจากห้องครัว พอเห็นเธอก็ชะงักฝีเท้า ก้มหน้าทำเป็นมองไม่เห็น เดินไปเทน้ำทิ้งที่หน้าประตูรั้ว สายตาลอบชำเลืองมองม่านซุ่ยอย่างรวดเร็ว

ม่านซุ่ยไม่สนใจหล่อน เดินเข้าห้องครัวไปหยิบตะกร้าสาน พอหันกลับมาก็สังเกตเห็นว่าขวดซอสเห็ดบนตู้กับข้าวถูกคนขยับเขยื้อน บนฝาขวดมีรอยคราบมันที่ยังเช็ดไม่สะอาดหลงเหลืออยู่เป็นวง เธอไม่ได้ไปแตะต้องขวดนั้น นำกระปุกเล็กที่ปิดผนึกด้วยกระดาษไขใส่ลงในตะกร้า แล้วจูงมือเสี่ยวหยาเดินออกจากบ้านไป

หิมะบนเขาท่วมสูงถึงข้อเท้า เสี่ยวหยาเดินตามหลังหอบแฮกๆ ทว่าก้าวตามไม่ยอมหยุด

"เมื่อเช้าหนูไปกระซิบอะไรกับพี่ใหญ่ที่หน้าประตูรั้วเหรอจ๊ะ?" ม่านซุ่ยเอ่ยถาม

เสี่ยวหยาแหงนหน้าขึ้น ตอบอย่างจริงจัง "หนูบอกพี่ใหญ่ว่า พี่สะใภ้มีหนูคอยดูแลอยู่ ให้เขาวางใจแล้วรีบไปได้เลยค่ะ"

ฝีเท้าของม่านซุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เดินไปได้หลายก้าวจึงค่อยเอ่ยปาก "เด็กแก่แดด ใครสอนให้พูดแบบนั้นกันจ๊ะ?"

"ไม่มีใครสอนหรอกค่ะ หนูคิดขึ้นมาเอง"

ม่านซุ่ยไม่ตอบคำ บีบมือน้อยๆ ของนางไว้แน่นขึ้น