ตอนที่ 24 เราสองคนหายกันแล้ว

ตอนที่ 24 เราสองคนหายกันแล้ว

พูดจบเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ "นอนแล้วนะคะ"

กู้ชิงเย่ว์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอีก "ที่ตลาดนัดคนเยอะ มือไวตาไว คุณคนเดียวเฝ้าแผงคงดูแลไม่ทั่วถึง ให้ชิงซานไปด้วยสิ"

"น้องรองของคุณน่ะเหรอคะ?" ม่านซุ่ยแทบจะหลุดหัวเราะออกมา "เมียเขาเพิ่งจะมานอนดิ้นพราดๆ ร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่หน้าประตูรั้วบ้านวันนี้ พรุ่งนี้คุณจะให้เขามาช่วยฉันแบกกระสอบเนี่ยนะ?"

"เขาเป็นคนซื่อๆ"

"ซื่อกับทำงานเป็นมันคนละเรื่องกันนะคะ น้องรองของคุณเป็นคนดีนั่นเรื่องจริง แต่เขาตะโกนเรียกลูกค้าก็ไม่เป็น คิดบัญชีก็ไม่เป็น ไปยืนทึ่มทื่ออยู่ตรงนั้นเหมือนท่อนไม้ เพิ่มคนมาก็มีแต่จะเพิ่มภาระเปล่าๆ ค่ะ" เธอเว้นจังหวะ "ฉันคนเดียวเอาอยู่ค่ะ"

กู้ชิงเย่ว์ไม่ได้ตอบคำ ม่านซุ่ยคิดว่าเขาคงจะโต้เถียง หรือไม่ก็คงเลิกพูดถึงเรื่องนี้ไปเลย ทว่าเขากลับเอ่ยคำสองคำออกมา "ตามใจ"

ไม่ใช่การยอมจำนน และไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นการหักห้ามใจในแบบที่ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ก้าวก่าย