ตอนที่ 13 ขาดไปสตางค์เดียวก็ไม่ได้

ตอนที่ 13 ขาดไปสตางค์เดียวก็ไม่ได้

หลี่หมิงเอ๋อเงยหน้าขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "พี่สะใภ้ใหญ่ตรวจบัญชีก็เป็นเรื่องดีค่ะ บัญชีในบ้านยุ่งเหยิงมานาน ควรจะมีคนมาช่วยดูแลตั้งนานแล้ว" หล่อนชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม "แต่พี่สะใภ้ใหญ่เพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้านมาได้ไม่กี่วัน เรื่องราวความเป็นไปในบ้านเกรงว่าคงยังไม่เข้าใจแจ่มแจ้งดี ฉันเป็นคนพูดไม่เก่ง พูดมากไปกลัวจะยิ่งทำให้วุ่นวายเปล่าๆ ค่ะ"

ม่านซุ่ยมองดูหล่อนแล้วยิ้ม

ฟังดูสิ บอกว่าไม่พูดไม่พูด แต่ประโยคเดียวกลับเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปถึงแปดร้อยตลบ

เริ่มจากบอกว่าการตรวจบัญชีเป็นเรื่องดีเพื่อเอาตัวเองรอด จากนั้นก็บอกว่าสะใภ้ใหญ่เพิ่งเข้ามายังไม่เข้าใจความเป็นมา เพื่อลิดรอนความน่าเชื่อถือของม่านซุ่ยไปครึ่งหนึ่ง ตบท้ายด้วยการบอกว่ากลัวจะทำให้วุ่นวาย ทำราวกับว่าหล่อนคือคนที่คอยเป็นห่วงเป็นใยคนในบ้านที่สุดอย่างนั้นแหละ

"น้องสะใภ้สามถ่อมตัวเกินไปแล้ว ปากเธอไม่ได้พูดไม่เก่งเลยสักนิดนะ" ม่านซุ่ยวางตะเกียบพาดบนชาม น้ำเสียงเหมือนคุยเรื่องสัพเพเหระ "ฉันเพิ่งเข้ามาได้ไม่กี่วันก็จริง แต่เรื่องบัญชีมันไม่ได้เกี่ยวกับว่าเข้ามาอยู่นานแค่ไหนหรอก ตัวเลขมันไม่เลือกหน้าคน ตัวเลขควรเป็นเท่าไหร่ก็ต้องเป็นเท่านั้น เธอว่าจริงไหมล่ะ?"