ตอนที่ 10 โต๊ะตัวนี้ใหญ่พอสำหรับทุกคน

ตอนที่ 10 โต๊ะตัวนี้ใหญ่พอสำหรับทุกคน

พอกลับมาถึงใต้ต้นหยางเฒ่า หวังชุ่ยเจวียนกำลังยืนคุยกับคนอื่นอย่างออกรสออกชาติ ม่านซุ่ยฉีกยิ้มอ่อนโยน "น้องสะใภ้รองซื้อของดีอะไรมาเหรอจ๊ะ?"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ของกระจุกกระจิกนิดหน่อย" หวังชุ่ยเจวียนกอดย่ามไว้แนบอก กอดแน่นเสียจนกระป๋องเหล็กดันเนื้อผ้าจนนูนเป็นรูปทรงชัดเจน

ม่านซุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่รู้ประสีประสา "กระป๋องเหล็กนี้สวยดีนะ รูปเด็กทารกอ้วนท้วนข้างบนดูเป็นมงคลดีจัง น้องสะใภ้รองซื้อให้เถี่ยต้านเหรอจ๊ะ? หรือว่าซื้อไปฝากใครที่บ้านเดิม?"

มือของหวังชุ่ยเจวียนพลันกำแน่นขึ้นทันที ย่ามถูกกอดแน่นจนเสียรูปทรง "มะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ กะ...ก็แค่เดินผ่านเห็นสวยดี ก็เลยซื้อมาเรื่อยเปื่อย" รอยยิ้มบนหน้าหวานฉ่ำกว่าปกติ แต่หวานเชื่อมจนดูเกินพอดีไปมาก

โต๊ะตัวนี้กว้างใหญ่พอที่จะรองรับทุกคนได้