กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 115: หม่าซิง: ฉันกระโดดแล้ว พวกนายตามสบาย!
หลังจากออกจากวิลล่าของจางหย่วน หลี่เฉิงก็ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว
เขาเรียกรถแล้วรีบไปโรงแรมทันที
ตลอดทาง ร่างกายเขาสั่นไม่หยุดจนคนขับแท็กซี่คิดว่าเขากำลังชัก
กว่าจะกลับถึงโรงแรม ล็อกประตูจากด้านใน แล้วมุดเข้าไปนอนในผ้าห่ม
เขาถึงรู้สึกว่าความหวาดกลัวในใจเบาลงเล็กน้อย
“แม้แต่นักพรตชิงหยาและนักพรตชิงสือยังยอมก้มหัวให้เขา แต่ฉันกลับกล้าคิดอะไรแบบนั้นกับเขา”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ต้องเจอเหตุการณ์ประหลาดต่อเนื่องกันเป็นชุด”
“น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวจริงๆ!!”
หลี่เฉิงซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มพลางสั่นเทา