บทที่ 88: เมฆของฉันล่ะ? เมฆฝนก้อนใหญ่ขนาดนั้นหายไปไหนแล้ว?

บทที่ 88: เมฆของฉันล่ะ? เมฆฝนก้อนใหญ่ขนาดนั้นหายไปไหนแล้ว?

เมฆหายไปแล้ว!!

เมฆฝนก้อนใหญ่ขนาดนั้น หายไปแล้ว

บนจอขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า

เกาเหว่ยหมินมีสีหน้าเหม่อลอย

ในวินาทีนั้น เขาอยากตะโกนออกมาดัง ๆ ว่า: เมฆของฉันล่ะ? เมฆก้อนใหญ่ขนาดนั้นของฉันหายไปไหน?

ด้านหลังของเขาคือบรรดาเจ้าหน้าที่ของศูนย์เตือนภัยทั้งหมด

ทุกคนมีสีหน้าเหม่อลอยไม่ต่างกัน

เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ความสงสัย และความสับสน

เวลาผ่านไปนานพอสมควร