บทที่ 87: เกาเหว่ยหมินตกตะลึง จักรพรรดิสวรรค์จางมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

บทที่ 87: เกาเหว่ยหมินตกตะลึง จักรพรรดิสวรรค์จางมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

สิบนาทีก่อน

ห้องโถงศูนย์เตือนภัยอุตุนิยมวิทยาประจำเมือง

จอ หลักแบบโค้งขนาดใหญ่ถูกแบ่งเป็นสี่ส่วน ได้แก่ ภาพเมฆจากดาวเทียม ภาพเรดาร์ดอปเปลอร์ ภาพตารางเครือข่ายสถานีวัดปริมาณน้ำฝนอัตโนมัติทั่วพื้นที่ และแบบจำลองพยากรณ์เชิงตัวเลข

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังต่อเนื่องประสานกันเป็นระลอก

เจ้าหน้าที่ประจำจุดทำงานส่วนใหญ่โต้รุ่งกันมาสิบกว่าชั่วโมง ใต้ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง

ปลายนิ้วสลับไปมาระหว่างแป้นพิมพ์กับเมาส์ไม่หยุด และรีเฟรชภาพเคลื่อนไหวของเรดาร์ทุกสามสิบวินาที

“ประกาศเตือนภัยสภาพอากาศครั้งที่สามออกไปแล้วหรือยัง?”

เกาเหว่ยหมิน ผู้รับผิดชอบศูนย์เตือนภัย หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาตะโกนถาม

“ออกไปแล้วครับ!” มีคนตะโกนตอบ