กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 217 ชายแปลกหน้า
จริงอย่างที่เจียงซานพูดไม่มีผิด หลังจากการปฏิรูปเปิดประเทศ ก็มักจะได้พบเจอชาวต่างชาติแถวเมืองหลวงอยู่บ่อย ๆ แถวเทียนอันเหมินกับพระราชวังต้องห้ามยิ่งมีมากกว่านี้เสียอีก
ช่วงแรก ๆ ทุกคนต่างรู้สึกแปลกใจ นึกสงสัยว่าทำไมสีผมของคนพวกนี้ถึงไม่เหมือนกันสักคน บ้างก็สีทอง บ้างก็สีดำ บ้างก็ผมสีเหลือง แรกเริ่มต่างคิดกันไปเองว่าชาวต่างชาติพวกนั้นย้อมสีผมกันมาเอง
แถมยังมีบางคนที่มีผิวดำคล้ำไปทั่วทั้งร่าง ราวกับย้อมด้วยน้ำหมึกอย่างไรอย่างนั้น มีเพียงฟันทั้งปากเท่านั้นที่ยังขาวอยู่
ดำขนาดนี้ หากอยู่ในความมืดมิดยามค่ำคืน ทุกคนคงมองไม่เห็นเป็นแน่