เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 แกล้งป่วน
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินถงก็หลับตาลงเบา ๆ กู๋โยวเอ๋อร์ก็หลับตาตามไปติด ๆ เช่นกัน
จนกระทั่งดวงจันทร์ขึ้นสูงกลางฟ้า ก็มีเสียงกรอบแกรบแผ่ว ๆ ดังมา
แม้หลินถงจะหลับตาลง แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น เพียงแค่แผ่ซ่านจิตสำนึกออกไปตรวจสอบรอบด้าน นอกจากหลินถงแล้ว กู๋โยวเอ๋อร์เองก็เกิดความระแวดระวังขึ้นเช่นกัน จึงทำการแผ่จิตสำนึกออกตรวจสอบในลักษณะเดียวกัน
“เหลาหลี่ พวกเราจะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือ” ชายชราผู้หนึ่งที่ดูอ่อนกว่าอีกคนกล่าวด้วยสีหน้าตึงเครียด
“พูดพล่ามมากมายทำไม ก็ตัดสินใจกันตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ” ชายชราอีกคนที่อายุมากกว่าตอบอย่างไม่ใคร่พอใจ
พลางพูด มือก็ไม่หยุดขยับ พลิกเสื้อผ้าของชายชราที่นอนอยู่บนพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไม่ถูกสิ อยู่ไหนกันแน่ ตอนที่เห็นก็วางไว้ตรงนี้ชัด ๆ” ชายชราพึมพำไม่หยุด
“หาถ้าไม่เจอก็เลิกหาเถอะ ประเดี๋ยวเขาตื่นขึ้นมาจะอธิบายกันไม่ได้” ชายชราที่อ่อนกว่าคนนั้นกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าทำเรื่องแบบนี้ไม่ค่อยบ่อย