กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 134 พงไพรทมิฬ
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงสงบสติอารมณ์ลงได้ แล้วเอื้อมมาเกาะแขนหลินถง หลินถงรีบเอี้ยวตัวหลบและตอบว่า “ข้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน ผู้อาวุโสยอมให้ข้าออกมา นั่นคือความไว้วางใจในตัวข้า เจ้าอย่าได้พูดเหลวไหล”
กล่าวจบ หลินถงก็แสร้งทำเป็นโกรธ โดยในดวงตาทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจที่มีต่อสตรีคลุมหน้าสีดำ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลินถง กล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งของสตรีผ้าคลุมสีม่วงก็ผ่อนคลายลงในพริบตา ช่างเป็นคนโง่เขลาจริง ๆ เดิมทีคิดว่าเป็นคนฉลาด ใครจะรู้ว่าหลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวันก็ยังไร้เดียงสาเสียจริง ไม่รู้ว่าออกมาจากที่ใดกัน เจ้าบ้านนอกเช่นนี้ ช่างไม่มีวิสัยทัศน์เลยสักนิด
ทั้งสองต่างแอบครุ่นคิดอยู่ในใจ โดยมีเจตนาแตกต่างกันไป