กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 129 สำนักนกเดียวดาย
เพียงชั่วพริบตา เช้าของอีกสองวันถัดมาก็มาถึง แสงอาทิตย์ลอดผ่านเส้นขอบทะเลอันไกลโพ้นสาดลงบนผิวน้ำ เพิ่มไออุ่นดั่งแสงอาบไล้ให้ผิวทะเล ระลอกแสงระยิบระยับ เงียบสงบ รู้สึกได้ว่าน่านน้ำก็ไม่ได้อันตรายอย่างที่พวกเขาคิดไว้
ชาวบ้านเก็บสัมภาระของตนเรียบร้อย ระหว่างนั้นหลินถงคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด ของหนักเหล่านั้นหลินถงเอื้อมมือรับมาช่วยไว้ โดยเฉพาะห่อหนึ่ง ข้างในบรรจุกลับเป็นหินโสโครกก้อนหนึ่ง
เมื่อเป็นเช่นนี้หลินถงก็ได้แต่ยิ้มไม่ออกร้องไห้ไม่ออก ยามนี้ชายชราผู้นั้นลูบเคราอย่างเก้อเขินเอ่ยว่า “บางครั้งก็คิดถึงหมู่บ้านชาวประมงเล็กแห่งนี้ มองไปที่มันก็จะนึกถึงที่นี่”