เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 266 เปิดเผยใจจริง
กุยอวิ๋นจื่อมองท่าทางลนลานทำตัวไม่ถูกของเหวินซิ่วฟู ในที่สุดใบหน้าที่เดิมทีบึ้งตึงก็รักษาไว้ไม่อยู่ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจนใจระคนอ่อนโยน
เขายกมือขึ้น ใช้นิ้วเคาะโต๊ะไม้ตรงหน้าเบา ๆ เกิดเสียงดังกังวานใส
“เจ้าเด็กโง่เอ๊ย”
น้ำเสียงของท่านนักพรตเฒ่าไร้ซึ่งความเฉียบคมเหมือนเมื่อครู่แล้ว กลับแฝงไว้ด้วยความเมตตาเอ็นดูที่ผู้อาวุโสมองดูรุ่นน้อง
เหวินซิ่วฟูนิ่งอึ้งไป ชั่วขณะนั้นยังตอบสนองไม่ทัน “เอ๋ ถ้าอย่างนั้นท่าน... ดูออกตั้งแต่เมื่อไรครับ?”
“ฉันมีชีวิตอยู่บนโลกนี้มาเกือบหนึ่งศตวรรษ เรื่องพิลึกพิลั่นอะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น”
กุยอวิ๋นจื่อส่ายหน้า “ตอนที่แกไปตามล่าหมีสังหารแล้วหมดสติไป พลันตื่นขึ้นมา ฉันก็รู้แล้วว่าแกไม่ใช่เสี่ยวฟูคนเดิม”
เหวินซิ่วฟูยิ่งเก้อเขินกว่าเดิม “ผมยังนึกว่าตัวเองซ่อนไว้ได้ดีมาตลอดเสียอีก ไม่นึกเลยว่าจะถูกท่านนักพรตดูออกตั้งแต่เนิ่น ๆ ขนาดนี้”