เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 240 แท่นบูชาเทพภูเขาและประตูบรรพบุรุษ
ได้กินเนื้อสัตว์ยักษ์ต้มน้ำพุวิญญาณไปหนึ่งมื้อ ทั้งยังดื่มเหล้าเลือดกวางและสุรากระดูกพยัคฆ์ไปไม่น้อย ทุกคนพักผ่อนไปหนึ่งคืน ความเหนื่อยล้าของวันก่อนก็มลายหายไปสิ้น
ยามเช้าตรู่ เสียงกระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะประดุจคั่วถั่วดังขึ้นแว่ว ๆ พวกพี่น้องต่างทยอยลุกขึ้น แต่ละคนใบหน้าแดงระเรื่อ จิตใจปลอดโปร่งกระปรี้กระเปร่า
เหวินซิ่วฟูสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายอย่างเงียบ ๆ พบว่าเนื้อแรดขนนี้ไม่เพียงช่วยส่งเสริมการบำเพ็ญ แต่ผลลัพธ์ในการหล่อหลอมกายเนื้อยังน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า
«เคล็ดวิชาวัชระแปรปฐมซ่างชิง» ของเขารุดหน้าขึ้นมาก ความแข็งแกร่งของร่างกายในยามนี้น่าจะเหนือกว่าหมั่งจื่อไปแล้ว กำลังวังชายิ่งพุ่งพรวดขึ้นจนถึงขั้นเกินจริง
เขาปล่อยกระบองเขี้ยวหมาป่าว่านจวินออกมา ลองกวัดแกว่งดูรอบหนึ่ง แม้จะยังไม่คล่องแคล่วดั่งใจนึกเหมือนทวนอัสนีสังหาร แต่ก็ไม่มีความฝืดเคืองและฝืนกำลังเหมือนเมื่อก่อนแล้ว