เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 190 ฉันชินกับการถูกปล้นที่สุดแล้ว
ทั้งสามคนของเหวินซิ่วฟูออกจากตลาดมืดแล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเขา พอลับสายตาจากตลาดมืดจนมองไม่เห็นแล้ว ก็กลับเข้ามิติ
สามพี่น้องกินอะไรรองท้องก่อนเป็นอันดับแรก พอกินเสร็จก็นั่งล้อมโต๊ะ ชงน้ำชา เหวินซิ่วฟูหยิบปืนพกลูกโม่ที่เพิ่งได้มาออกมา เปิดลูกโม่แล้วบรรจุกระสุนเข้าไป 6 นัด
อู๋จิ้นจือเห็นเขาหยิบจับปืนพกเล่นจึงถามขึ้นว่า “นายมีปืนพกตั้งเยอะแยะแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังซื้อมาอีก ปืนกระบอกนี้ดีมากเลยเหรอ?”
“ฮ่า ๆ ผมแค่นิสัยชอบสะสมมันกำเริบน่ะ เห็นของดีเข้าหน่อยขาก็ก้าวไม่ออกแล้ว อีกอย่างก็ใช่ว่าจะซื้อไม่ไหวเสียเมื่อไหร่ อานุภาพของปืนกระบอกนี้แรงกว่า M1911 ตั้งเยอะ เพียงแต่จุลูกกระสุนได้แค่หกนัด เปลี่ยนกระสุนก็ช้า แต่นายไม่คิดว่าปืนพกลูกโม่มันเข้ากับลูกผู้ชายตัวจริงหรอกเหรอ”