เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 189 ตลาดมืดริมแม่น้ำ
พอข้ามวัน หมั่งจื่อกับเอ้อร์ไหวก็ขึ้นเขามาแต่เช้าตรู่ น่าเสียดายที่เอ้อร์ไหวเดินจนแข้งขาอ่อนแรง ขึ้นเขาไปยังไม่ถึงครึ่งทางก็เดินไม่ไหวแล้ว สุดท้ายหมั่งจื่อจึงต้องแบกขึ้นมา
เหวินซิ่วฟูมองดูเอ้อร์ไหวที่ปวกเปียกเหมือนกุ้งไร้กระดูกพลางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “นายไม่พักผ่อนอยู่ที่บ้าน จะขึ้นมาทำไมกัน”
เอ้อร์ไหวสีหน้ากระอักกระอ่วน “พวกนายจะสร้างคอกม้าไม่ใช่เหรอ ฉันนึกว่าจะมาช่วย ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ร่างกายจะแย่ขนาดนี้”
เหวินซิ่วฟูพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “นายอยู่นิ่ง ๆ พักผ่อนไปเถอะ ปีนี้เข้าป่าไม่ต้องให้นายไป รักษาตัวให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน ร่างกายนายแบบนี้ถ้าไม่มีเวลาสักสองปีไม่มีทางฟื้นตัวได้หรอก อูลาเหริน เธอช่วยปรับสภาพร่างกายให้เขาที ยืนอยู่แบบนี้ยังขาอ่อนเลย”