เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 172 ออกเดินทางกลับบ้าน
พักฟื้นอยู่ในมิติเช่นนี้ได้หนึ่งสัปดาห์ รอยข่วนขนาดใหญ่สามรอยบนแผ่นหลังของเหวินซิ่วฟูก็ฟื้นฟูจนเกือบหายดี ตราบใดที่ไม่ต่อสู้อย่างดุเดือดก็ไม่มีผลกระทบใด ๆ อีก เว้นแต่รอยแผลเป็นดุร้ายน่ากลัวสามรอยบนแผ่นหลังเท่านั้น
ค่ำวันนี้ตอนกินข้าว เหวินซิ่วฟูกล่าวขึ้นว่า “พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทางกันเถอะ ยังทันกลับไปช่วงต้นเดือนกันยายน งานเฝ้าไร่ยังทันเวลา”
ซานโกวพยักหน้า “ควรกลับได้แล้ว ออกมาตั้งครึ่งค่อนปี ไม่รู้ว่าปู่กับท่านนักพรตเฒ่าเป็นอย่างไรบ้าง หมั่งจื่อกับเอ้อร์ไหวคงถูกเคี่ยวกรำจนสะบักสะบอมแน่”
เมื่อนึกถึงหมั่งจื่อกับเอ้อร์ไหวที่กำลังฝึกพิเศษ เหวินซิ่วฟูก็เผยรอยยิ้มออกมา เขาย่อมรู้ดีว่าการฝึกพิเศษของผู้เฒ่าทั้งสองท่านนี้วิตถารเพียงใด ตอนนั้นเขากับซานโกวเองก็ถูกเล่นงานจนแทบกระอัก