เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 160 ได้รับบาดเจ็บ
ระหว่างชานพักกับพื้นดินด้านล่าง ยังมีความสูงต่างระดับกันอยู่อีกสิบกว่าเมตร
“พี่อู๋ พี่ลู่”
เหวินซิ่วฟูตะโกนเรียกติดต่อกันหลายเสียง ทว่าเบื้องล่างกลับไร้การตอบรับ หัวใจของเขาพลันดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนี้ตกลงไปจนสลบ หรือว่าได้…ไปแล้ว
เขาเงยหน้ามองออกไป ถึงได้พบว่ามิติใต้ดินแห่งนี้ใหญ่โตมโหฬารยิ่งนัก เป็นถ้ำหินปูนภูมิประเทศคาสต์ที่มองไม่เห็นขอบเขตในสายตาเดียว เมื่อครู่ตอนตะโกนก้องมีเสียงสะท้อนดังยิ่ง ย่อมพิสูจน์ได้เพียงพอถึงความเวิ้งว้างโล่งกว้างของที่นี่
ทว่า ภายในถ้ำหินปูนกลับไม่อึดอัดอบอ้าว กระทั่งยังสัมผัสได้ถึงสายลมอ่อน ๆ เป็นระลอก เหวินซิ่วฟูจึงนำเชือกยาว 20 เมตรออกมาต่ออีกเส้น โยนปลายข้างหนึ่งลงไป แล้วดึงเชือกค่อย ๆ โรยตัวลงสู่พื้นดิน