เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 155 หัตถ์ดาราสุวรรณกับน้ำเต้าปราณทอง
อู๋จิ้นจือไปหาคราดเหล็กมาอันหนึ่ง ค่อย ๆ แคะซากศพของเสือสุสานออกมาทีละน้อย แล้วโยนทิ้งไว้นอกเนินหลุมศพตามใจ พอถูกแดดจัดยามเที่ยงแผดเผา ซากศพที่แห้งกรังอยู่แล้วก็ยิ่งแห้งราวกับฟืนไม้ ถึงขั้นที่ผิวชั้นนอกเริ่มละลายทีละน้อย
หากรอให้มันถูกแดดเผาจนละลายหมด อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกหนึ่งวัน สิ่งชั่วร้ายนี้อันตรายยิ่ง หากไม่จัดการให้สิ้นซาก ก็ไม่มีใครกล้าทิ้งมันตากแดดไว้ตรงนี้เฉย ๆ
หัวหน้าหมู่บ้านเหมิงพาพวกทหารบ้านสองคนไปหอบฟืนแห้งกองใหญ่มาจากที่ไม่ไกล โยนศพแห้งขึ้นไป แล้วจุดไฟเผาทันที
เมื่อมองดูอัคคีโหมลุกโชน หัวหน้าหมู่บ้านเหมิงก็รู้สึกท่วมท้นในใจ เขานึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าอสุรกายที่สร้างความเดือดร้อนให้หมู่บ้านมานานขนาดนี้ แม้แต่ปืนยังยิงมิมรณะ กลับถูกคนไม่กี่คนนี้กำจัดได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้
เขาอดทอดถอนใจในความเกรียงไกรของประเทศชาติไม่ได้ ทว่ากลับไม่รู้เลยสักนิดว่า บรรดาคนที่อยู่ตรงหน้าหาใช่ทหารหรือตำรวจธรรมดาไม่