กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 30 ลงใต้ต่อไป
เกิ่งหยวนเฉารู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาทันที เด็กคนนี้ไม่เพียงเป็นผู้พิทักษ์ภูเขา แต่ยังเป็นทายาททหารอีกด้วย “ครั้งนี้นายช่วยพวกเราไว้มากขนาดนี้ ฉันจะต้องส่งหนังสือแจ้งไปที่กองผลิตของพวกนายเพื่อชมเชยนายอย่างแน่นอน ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ นายก็บอกมาได้เลย”
เหวินซิ่วฟู “ไม่มีอะไรต้องให้ช่วยหรอกครับ พอดีว่าหลังจากผมถึงเมืองหลวงแล้วยังต้องเปลี่ยนขบวนรถไปเมืองเยี่ยนถ่าหรือเมืองฮุ่ยเมี่ยน ถ้าสะดวกพอจะช่วยประสานงานหาตั๋วตู้นอนให้ผมสักใบได้ไหมครับ เรื่องเงินผมออกเองได้ครับ”
เกิ่งหยวนเฉา “โธ่เอ๊ย ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องขี้ผงแค่นี้เอง มะรืนนี้ก็มีรถไฟจากเมืองหลวงไปเมืองเยี่ยนถ่าพอดี แถมยังเป็นรถเร็วด้วย ไว้ลงรถแล้วฉันจะพานายไปประสานงานเอาตั๋วตู้นอนเอง วางใจเถอะ”
“งั้นก็ขอบคุณท่านมากเลยครับ บอกตามตรงว่าตลอดทางที่ผ่านมา ทั้งข้ามเทือกเขาซิงอันหลิ่ง ทั้งนั่งเก้าอี้แข็งมาตั้งหลายวัน มันเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ ถ้าซื้อตั๋วตู้นอนได้ก็ดีเหลือเกินแล้วครับ”