เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 17 ขวัญผวาค่อนคืน
สองวันมานี้ผ่านไปอย่างสงบราบรื่น แม้จะมีเสียงปืนดังขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ แถมยังได้ล่าสัตว์มาแกล้มเหล้าบำรุงปากท้องอีกด้วย
ทว่าในวันนี้ ทั้งสองเพิ่งจะมาถึงกระท่อมพักแรมได้ไม่นาน ขณะกำลังออกลาดตระเวนอยู่นั้น จู่ ๆ หน่วยลาดตระเวนข้าง ๆ ก็ยิงปืนขึ้น ทั้งสองเพียงแค่มองไปแต่ไม่ได้ใส่ใจ นึกว่าคงเป็นสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอะไรอีก ทว่าในตอนที่กำลังจะลาดตระเวนต่อนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดัง “อ๊าก” ขึ้นมาไม่ไกล จากนั้นก็เป็นเสียงปืนดัง “ปัง ปัง” สองนัด ตามด้วยเสียงสัตว์ร้ายคำรามก้องดัง “โฮก”
“แย่แล้วหมั่งจื่อ นั่นมันหมีดำ ขึ้นลำปืน เร็วเข้า รีบไปกัน” วิ่งไปทางนั้นพลางขึ้นลำปืนไปพลาง ทั้งยังเปิดโหมดอัตโนมัติทันที เมื่อต้องเผชิญหน้ากับของพรรค์นี้อย่างหมีที่แสนอันตราย เปิดโหมดอัตโนมัติไว้ย่อมปลอดภัยกว่า