บทที่ 169

บทที่ 169

"ช่วยด้วย!"

เบื้องล่างของซากปรักหักพังถูกฉีกกระชากจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดมหึมา ไม่ว่าจะเป็นผู้คน, อสูรมาร, พืชพรรณ หรือแม้กระทั่งพื้นดิน ทุกสิ่งถูกมันกลืนกินเข้าไปทั้งหมด

หลิวเย่ถูกม้วนกลืนเข้าไปในกระแสนโคลนที่ไหลบ่าเข้าสู่หลุมดำ

ท่ามกลางความจมปลักในโคลนตม รอบกายยังรายล้อมไปด้วยอสูรมารดุร้าย

เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีร้องขอความช่วยเหลือจากจางเฉียง ทว่าเวลานี้จางเฉียงเองก็ติดอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง และต้นไม้ต้นนั้นกำลังเริ่มโน้มเอียงลงมาแล้ว

ยามนี้พลังวิญญาณเหือดแห้ง เม็ดยาโอสถก็หมดเกลี้ยง

แย่แล้ว

พวกเขากำลังจะตายกันหมด

จางเฉียงหลับตาลง เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องกลายเป็นอาหารในท้องอสูรหรือถูกกลืนกินโดยหลุมดำ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายลมพายุได้พัดโหมกระหน่ำ นกยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งทะยานผ่านเบื้องหน้าไปอย่างรวดเร็ว