บทที่ 151

บทที่ 151

"ที่บ้านเกิดของพวกเรา ล้วนต้องปล่อยวัวปล่อยแกะทั้งนั้น หลังจากพวกท่านจากไปข้าเห็นในคอกสัตว์มีวัวอยู่ จึงอดมือสั่นขึ้นมาไม่ได้"

แม้จะจากบ้านเกิดมาเนิ่นนาน แต่สายเลือดในกระดูกไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

หนิวชวนชวนกล่าวมาถึงตรงนี้ ก็เกาหัวด้วยความเก้อเขิน

ท้ายที่สุดแล้วผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นล้วนดูราวกับเซียนผู้ล่องลอย ท่าทางโดดเด่นเป็นสง่า ทว่าเขากลับบ้านนอกคอกนาเช่นนี้

นอกจากตัวเขาเองแล้ว ไม่มีใครรู้สึกว่าเขาบ้านนอกเลยสักคน

ตรงกันข้าม เจี่ยซีถงที่กำลังมองดูอสูรมารสามตัวตั้งแต่รูปร่างอ้วนท้วนจนถึงกำยำล่ำสัน กลับรู้สึกกดดันจากหนิวชวนชวนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างกะทันหัน

"เช่นนั้นช่วงนี้ คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว"

เมื่อซางเยี่ยนถิงเอ่ยเช่นนั้น เจี่ยซีถงก็หันขวับไปมองเขาทันที "ปกติพวกมันทั้งหมดข้าเป็นคนเลี้ยงนะ"