บทที่ 150

บทที่ 150

พูดยังไม่ทันขาดคำ เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

แรคคูนน้อยใช้ก้นกระแทกเข้ากับปากมหึมาของหนอนเนื้อ จากนั้นก็ใช้เท้าถีบมันกระเด็นลอยไป

เมื่อเห็นดังนั้น ซางเยี่ยนถิงจึงไม่กดพลังของตนไว้อีกต่อไป วิชาดาบเซนรกร้างถูกแผดซัดออก พลังมารอันมหาศาลของขั้นปรมาจารย์มารหลอมรวมเป็นคมดาบ

ณ จุดที่คมดาบพาดผ่าน หนอนเนื้อถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษเนื้อ ทางเบื้องหน้าถูกแผ้วพานจนกลายเป็นเส้นทางโลหิตในพริบตา

คนหนึ่งและหนึ่งแรคคูนพุ่งทะลวงผ่านกำแพงหนอนเนื้อมาได้

"เป็นอะไรไหม"

เมื่อปลอดภัยแล้ว ซางเยี่ยนถิงก็ก้มหน้าถามทันที

"ไม่เป็นไร"

แรคคูนน้อยได้ยินดังนั้นก็ชูก้นของตัวเองขึ้นพร้อมกับเอียงคอหันไปมอง "ขนที่โฮสต์จ๋าปลูกให้แข็งแรงมากเลยล่ะ"