บทที่ 110

บทที่ 110

ใครเป็นคนเผาบ้านกันแน่?

ศิษย์พี่ใหญ่ที่กำลังก่อไฟอยู่ด้านข้าง มองแรคคูนน้อยที่มีรูปลักษณ์แสนน่ารักด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

"ไม่เป็นไร เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ซางเยี่ยนถิงอุ้มมันขึ้นมา ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของมันเบา ๆ

วินาทีนี้เขารู้สึกราวกับว่าตนเองคิดตกแล้ว—ระบบคือสิ่งเดียวที่เขาใส่ใจ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกใด ขอแค่เพียงมันปลอดภัยและอยู่ข้างกายเขาก็พอ

เจี่ยซีถงในอ้อมแขนของเขาร้องไห้โฮออกมาครู่ใหญ่

เห็นได้ชัดว่าเสียใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ร่างเชิดที่ไม่มีปฏิกิริยาทางกายภาพตามปกตินั้นกลับทำให้เธอกลายเป็นรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองกำลังแกล้งร้องไห้อยู่เสียอย่างนั้น

"ข้าไม่ได้แสดงนะ"

เธอเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง