บทที่ 109

บทที่ 109

เจี่ยซีถงยังไม่รู้ว่าศิษย์พี่สิบได้จินตนาการเสริมเติมแต่งเรื่องราวเบื้องหลังที่ทั้งแข็งแกร่งและลึกลับให้เธอไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

เขามาแล้วก็จากไป

กระต่ายหิมะเอนกายพิงร่างของแรคคูนน้อยอย่างอ่อนโยน สีดำและสีขาวตัดกันจนเกิดเป็นภาพที่สะดุดตา

"ฟาไฉ กลับคอกสัตว์เองซะ อย่าให้ข้าต้องไล่"

เสียงอันเย็นชาของเจี่ยซีถงขัดบรรยากาศอันอบอุ่นในตอนนี้ลง "หากเจ้าอุจจาระเรี่ยราดข้างกายข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเมนูโอชะบนโต๊ะอาหารเสีย"

ท้ายที่สุดแล้วเนื่องจากไม่มีซางเยี่ยนถิงคอยช่วยอาบน้ำ ขนบนตัวเธอจึงดูแลยากยิ่ง ทำได้เพียงปล่อยให้ฟาไฉต้องจำยอมไปก่อน

ความรู้สึกอ่อนโยนเปี่ยมล้นของกระต่ายหิมะมลายหายไปในพริบตา มันเดินกลับคอกไปด้วยความเศร้าสร้อย

เจี่ยซีถงย่อมต้องฝึกฝนยันต์อัสนีบาตต่อแน่นอน!